Mijn (He) leeft voor en na het Landmark Forum
Ik heb gedaan het Landmark Forum 1991 in Nieuw-Zeeland, na mijn vriend nodigde me uit.
Ik vond hem met zijn brutale beweren dat ik niet gelukkig ben ....
Ik heb vaak getreurd mijn Europese periode, ten opzichte van wat was daar en hier niet ... .. en was niet gelukkig te leven in weerwil van deze unieke gelegenheid in dit grote land., Deze vrijheid, mooie landschap, de mensen die zo ontspannen hun leven te leven.
Ik was geschokt door de eerlijkheid van mijn vriend met me, maar ik realiseerde me pas veel later die avond, waar alles wat ik was al racen door het hoofd, die hij volledig heeft slaat de spijker op de kop, ik was ongelukkig en had helemaal niets in mijn leven op een bepaald moment, dus ik heb gevoeld tevredenheid. Ik was nergens, maar HIER!
Ik werd geïnformeerd over de komende twee dagen en ingelogd Landmark Forum, wilde ik uit deze loopband, en ik vond de cursus in de ware zin, mijn oordopjes uit. Zoals ik altijd al gereserveerd en is doorspekt met allerlei gevoelens die ik niet eens te formuleren voor een deel, als iemand me vroeg. Ik heb alleen gemaakt algemene klachten over andere personen, en ik was koppig als vaste, als ze zeggen dat zo mooi ... Ik heb via mijn ding, ongeacht de kosten! Ik was een opstand tegen alles wat je tegen me zei.
Wat ik uit het Landmark Forum?
Eerst werd ik een fotograaf, een droom die ik had, op een gegeven moment maar niet nu!, Kan ik niet, hebben niet geleerd te hebben de ervaring niet is, niet weten hoe dat te doen, geen ervaring.! ... Na Landmark forum, ik ging meteen in actie, ik heb gezocht naar een studio, kocht lichten en camera's en ging af, binnen een jaar, ik was reclamefotograaf. Ik vond het makkelijk om mezelf voor te stellen aan reclamebureaus, en om te zeggen wat ik wil doen, en zien wat ze konden van mij, Dit is mijn reclamestudio gemaakt. Mijn specialiteiten en creativiteit, had mijn zelfexpressie de vrije loop .... en ... .. de relatie met mijn ouders vandaag de dag, zodat we mensen als volwassenen met elkaar, en de nabijheid die ik had als kind met mijn ouders en eenmaal op gespannen voet met mijn rebellie te behandelen, is nu terug, en ze vertellen me dat ze nog steeds uitzien als de wereld zien, zonder dat ik ben beledigd of boos.
Ik ben nu iemand die kan spreken voor iedereen. Ik kan vrij spreken voor 200 personen. Ik leef een leven dat me inspireert, met een visie die verder gaat om me heen door te geven aan. Mijn visie is dat mensen leven in vrede en solidariteit en volledige zelfexpressie, ondersteuning en respect voor elkaar, voelt niemand gewond door roddels en ik opruimen krachtig en duidelijk de dingen die ik heb verpest, kan.
Ik moet niet bang me voor mijn andere-of compliment mijn openhartigheid, en ik kan bij wijze van spreken dat de mensen in mijn leven in contact met wat belangrijk voor hen.
De angst en schaamte die me hebben gehouden van het leven dat ik wil leven om te leven, en voor wat belangrijk is voor mij te gaan (ondanks de tegenslagen die altijd geeft het weer), is zichtbaar in mijn omgeving en ik ben trots op wie ik ben.
Gis Lange, een fotograaf uit Bensheim, in mei 2008.
