Een persoonlijk verslag van Ursula Bolender, 54, leraar
Het eerste dat me opvalt als ik een stap over de drempel, dit zijn zo aangenaam open mensen, die graag me. Ik voel me comfortabel hier; verondersteld geen beoordelingscijfer, geclassificeerd, geanalyseerd en gecatalogiseerd. Ik ben een gast, op uitnodiging van een jonge vrouw die ik weet nog steeds niet zo lang, en ik zal kijken naar de tijden van die spraken zij zo enthousiast: A very special educatief programma, waarin het gaat om het verleden, om daar te te zetten waar het hoort, en vervolgens naar volledige potentieel van een nieuwe toekomst te creëren. Ik vind het invullen van de kaart, me te vertellen die me uitnodigde, de journalist Sandra naar huis en ik blijf op een naam tag. Ik moet minstens een half uur te vroeg om daar te zijn en vertelde Sandra dat is goed, want ik ooit kan rondkijken, de sfeer opsnuiven, vind ik een plaats in de voorste rij, dus ik mitbekomme alles. Mijn gastheer is er nog niet, maar ik voel me goed vanaf het begin van al deze verschillende mensen. Het eerste wat ik zag: Hier zijn vertegenwoordigers van mensen van verschillende leeftijden en interesses, een brede waaier van beroepen, in het onderwijs lagen van nationaliteiten. Dat is wat er vanaf het begin zo anders voor mij, aangenaam anders en hier is het heel eenvoudig om mens te zijn, niet de rol die je speelt in het leven, niet om een bepaald gebied van belang en niet de spin-off, maar om te fuseren.
Vanaf het begin Ik ben erg gericht op de taak, gefascineerd door de forum leider, opende de avond vol kracht en helderheid. Wat mij bij de lezing in het Engels in het bijzonder gefascineerd, dit is een briljante vertaling, die is hier beschikbaar. Als een aantrekkelijke jonge vrouw en ze zijn niet makkelijk te vertalen, maar de twee luidsprekers zijn voor mij absoluut op dezelfde golflengte, alsof ze met een stem spreken in twee talen. Fantastische ervaring, die, als een leraar van vreemde talen. Hoe kan ik leer mijn leerlingen dat ik denk dat ze horen van een vreemde taal zo en record?
Dan komen mensen naar voren die het Landmark Forum afgerond moeten vertellen wat ze hebben gewonnen voor zichzelf en hun leven door middel van deze transformatie werk. Ze zijn vaak heel simpel verhaal: verbetering van de communicatie op de werkvloer, een meer liefdevolle relatie met haar ouders, nieuwe passie in de relatie, verzoeningen, debatten en toch om te horen wat nieuwe kwaliteit van leven door alle van de sanering mogelijk was. De mensen spreken hier zijn authentiek, echt, oprecht. Men kan begrijpen dat ze volledig achter hun woord.
Voor een lange tijd gaande van mijn ogen en op de tafel met de gegevens voor de volgende Landmark Forum en een keer in de eerste pauze ben ik bij de registratie tafel, want hier is er geen tijd te verliezen. Ik begreep in ieder geval in de bijzondere bijdrage van het forum leider, zoals hij stapelde al die handdoeken op hun hoofd en zeggen elke keer dat "later", "later" .... wiederspiegelnd precies wat we doen in het leven er zo uit: vertraging, uitgesteld, ontwijken, en niet alleen inpakken, in actie te komen en aanwezig te zijn.
Dat was het begin van een heel bijzondere ervaring in mijn leven, op een moment dat ik besloten had: Nooit meer seminars, genoeg met alle theorie, nu wil ik eindelijk brengen het allemaal tot stand. Het weer deze frustrerende gevoel: Waarom niet? Wat is altijd tussen alle grote ideeën en de realisatie ervan? Waarom krijg ik altijd de behoefte voelen om af te breken muren? En bovenal, waarom we zo vreemd voor ons mensen?
Wat heb ik gewonnen dit vorig jaar, toen heb ik de hele curriculum Landmark, is een ongelooflijke toename van de vitaliteit, openheid en liefde voor de mensheid. Vroeger dacht ik, om open en veroordeeld te zijn in het geheim mijn liefde voor hun medemens zwijgzaamheid. Vandaag heb ik nodig alle mensen om me heen niet meer te vermijden. Het is volledig mijn keuze om open te zijn met hen. Voor mijn leerlingen was ik misschien wel een leuke vriendelijke leraar, als je iets kunt en de leraar maar in het geheim deze fout leren kennen alles beter, rond bij zich draagt.
Vandaag ben ik echt op mijn studenten, nemen ze heel andere manier, heeft 'niet verlegen over mijn liefde voor hen en geen reden tot bezorgdheid helemaal duidelijk aanvragen gedrag.
Zelfs in trainingsprogramma's, dat geeft, maar het is niet haalbaar, want als alle oude programma's weer in ons. Iedereen moet deze rugzak en het verleden met hem. Je ziet het in de andere, maar met zichzelf vaak niet. En dat is wat het is in het Landmark Forum: het opsporen van deze blinde vlek en hem ontmaskeren voor wat: een identiteit die je had om voort te bouwen op een gegeven moment, want je wist niets anders. Dan waren er de rollen en maskers, het opleidingsniveau, de limiet is zo belangrijk uitspraken van anderen en meer en meer wij geloven in de rol die wij in onze volledig te spelen in wat mogelijk is.
Ik geef les elke week zo'n 200 kinderen en jongeren tussen 10 en 20 jaar, het ervaren van hun eigen karakter, weet dat veel familie-achtergrond, veel ouder vergaderingen, werkoverleg en persoonlijke interactie met collega's, conferenties, teamvergaderingen, alleen de hele hebben spectrum van het beroep van leraar. Om een prive-leven wordt geleverd met een grote vriendenkring.
Door te werken met Landmark Education, Ik slaag erin om al deze eisen te voldoen met een gloednieuwe faciliteit, ook al is het soms niet makkelijk mee te nemen de conflicten hoogtij lijken. Ik heb altijd begrepen mijn beroep als een roeping, liefde om jonge mensen te begeleiden naar het leven, en ik voelde met mijn visioenen van nieuwe vormen van onderwijs vaak enigszins misplaatst, en met rust gelaten. Nu weet ik dat alles mogelijk is, ervaar het elke dag dat ik precies op de plaats waar ik kan uitvoeren om alles aan te pakken. Om deze verlammende angst, geen liefde, niet gezien en erkend dat zij zelf toegeven dat niet zozeer als een volwassene, zie ik accepteer dan dat en wat het is: niet echt een illusie, die stolt op een bepaald punt en heeft Ik kan vrij bewegen en voel mijn omgeving verandert op dezelfde manier als mijn studenten zijn in staat om een duidelijk standpunt over de manier waarop projecten worden ondersteund, net als mensen bij mij in de communicatie.
Het gaat om een opleiding in de mensheid bij Landmark Education en is een educatief programma moet de rivier vinden waar het gaat over gemeenschappen, zodat de mensen elkaar aan te moedigen om te brengen in hun vermogen om in plaats van te coachen in hiërarchieën en hiërarchieën te vangen. Het is niet langer een kwestie van goed en nog beter in staat, maar kan worden ervaren als gemeenschappen zijn ondersteunende netwerken, gedragen door elk individu.
Ursula Bolender, februari 2008